Nakasabay ko sa FX yung isang kasamahan ko sa office. Hindi niya ako nakita nung sumakay ako so hindi pa kami nagkapansinan. Dalawang tao lang ang nasa pagitan namin, pero hindi pa rin ako bumati, kasi wala ako sa mood noon. Nakasabay ko na rin kasi ito dati, at nung minsang gusto kong umidlip man lang muna e hindi ko nagawa kasi kwento siya ng kwento sa akin. So this time hindi ko na lang muna siya kinausap.
Monthly Archive for October, 2008
Nakuha ko lang ito mula sa isang mail… Not sure if the last part is true though.
An Atheist Professor of Philosophy speaks to his class on the problem Science has with GOD, the ALMIGHTY. He asks one of his new Christian Students to stand and…
Nung college pa lang ako, parati akong naisasama ng mga kaibigan ko sa mga kakaibang food chains. Isa na dito ay yung Jolly-Jeep (yung parang katawan ng truck na ginawang karinderya) na nagbebenta ng Sabaw ng Dragon™ (SOBRANG INIT na sabaw as in kumukulo pa). May ilan-ilan naman na may class, gaya ng isang Japanese restaurant na hindi ko na matandaan ang name. Basta lagi akong dinadala dito ni Glenn at ng mga kasama niya. Ayoko talagang kumain diyan at may times na nagsasalita talaga ako, kaso hindi rin naman ako ang nasusunod, so sunod pa rin ako sa kanila. Ako kasi basta edible masaya na ako. Well, never heard kasi sa akin yung mga foods nila doon so talagang parang out of place ako. Lalo na at kapag kumakain kami e ako lang ang nakakutsara at tinidor at sila e parang proud na proud pang naka-chopsticks and all that (naku lalo na yang si Glenn, parang model/endorser ng Japanese Restaurant na yun). Kaya nga napagtripan namin na picturan ako na nakachopsticks:
Hangga’t maaari ayoko sumakay sa harapan ng FX dahil una, mapapahiya lang ako kasi itatanggi sa akin ang karapatan kong iyon dahil ang gusto lang niyang makatabi ay magaganda at sexy na babae para pwede niya matsansingan habang nagche-change gear siya. Pangalawa, may mga FX na sobrang sikip sa harap, na pang-isahang tao lang talaga, and since hindi na ako ganoon kapayat (and I’ve made peace with myself about that) alam kong hindi ako kakasya sa mga ganoong FX. Kaya dahil diyan, lagi akong sa likod sumasakay. Hindi kasi masikip doon, at kahit papaano e nakakahinga pa naman ako.
Itong si pareng Julian ay isang English chalk artist na kilala sa kanyang mga gawa na Trompe-l’œil (French, “trick the eye”) chalk drawings sa mga bangketa ng iba’t-ibang bansa. Ang technique nya ay tinatawag na anamorphosis which creates an illusion of three dimensions if viewed from a correct angle.
