Hi P4!

Isa akong developer sa isang company. Gusto ko lang sanang malaman mo na avid reader ako nang blog mo. Marami akong natututunan sa iyong mga posts at ang iba ay naa-apply ko pa sa praktikal na buhay. Kaya naisip kong sumulat sa iyo dahil alam kong ikaw lang ang makakasagot sa mga katanungan ko. Ano ba ang gagawin ko pag pinepressure ako nang boss ko? Masyado kasing maraming dapat gawin, hindi ko na alam kung paano ko ito isosolve. Tulungan mo naman ako.

Nagmamahal,
Jose Macarena

Salamat Jose sa iyong liham. Ako ay nagagalak at isa ka sa maraming sumusuporta at nagbabasa nang blog na ito. Anyways, tungkol sa iyong liham, aking hihiramin ang ideya na inapply ng ma-alamat na si Barnabus Stinson tungkol sa kanyang Chain Circle Pyramid of Screaming. Isa itong konsepto na sinasabing kapag sinigawan ka nang mas nakatataas sa iyo, ang magagawa mo e sigawan yung nakabababa sa iyo. Kaya sa case mo na pinepressure ka nang boss mo, same thing. Ipasa mo yung pressure sa nasa baba mo. Take a look at this diagram that I made just for you:

Dito sa example na ito, makikita mo na ang pressure na ibinibigay sa iyo nang boss mo e maaari mong ipasa sa kahit na sinong na nasa ibaba mo, which in this case ay isang Junior Developer. Ngunit isipin na dapat ay nasa ibaba mo nga talaga siya, o nasa chain of command mo talaga siya para lang makapagpasa nang pressure. Dahil maaaring maging sanhi nang early retirement mo ang pagpasa nang pressure sa Junior Developer nang ibang project. Kaya mag-iingat ka.

I hope this helps. Nauunawaan ko ang iyong kinalalagyan ngayon at ipinagdarasal ko na makamit mo ang lubos na kaligayahan sa buhay.

Kinalaunan, natanggal nga sa trabaho si Jose Macarena dahil sa pagpasa niya nang trabaho sa mas nakakababa sa kanya. (P4: Ang sabi ko, PRESSURE. Hindi TRABAHO.) Ang The P4TAL ay taos-pusong nakikiramay sa pamilya at mga kaibigan ni Jose Macarena.

Marami nang beses tumatawag dito sa office yung mga credit card companies. Iyong isa medyo Bisaya pa ang accent while performing her marketing spiel. Actually marami siya talagang sinasabi, pero ni isa roon either hindi ko naintindihan o hindi ko talaga iniintindi. Kasi alam ko na agad ang sagot ko doon. NO. Not Interested. Kaya bad trip na rin siguro ang mga credit card company sa akin, kasi consistent akong anti sa kanila. I’ve had this kind of conversation once with them. Itatago natin yung Bisayang kausap ko sa pangalang ‘Delya’.

Delya: Ser Prederek galing po ako sa [Name of Credit Card Company here], gosto ko lang po etanong kung credet card owner na po sela?

Ako: Ay hindi po Ma’am.

Delya: Ah ganon po ba ser.. Baka po gusto ninyong mag-apply sa amin, since employee po kayo nang [Company Name here] meron po kayong eyspeysyal prebeledyes and for one year wala po kayong babayarang fee? (talagang patanong yung intonation niya, so nilagyan ko talaga nang ‘?’)

Ako: Ay hindi po ako interested Ma’am e.

Delya: Ah ganoon po ba… Sige po tawag na lang po ako sa uulit. God bless po sir and more power to you.

Ako: Ok, thank you.

Meron pa one time na sobrang bilib nung kausap ko sa sarili niya na akala niya talaga e mahihikayat niya ako. Itago natin siya sa pangalang Pacundo Jose:

Pacundo Jose: Sir, I dare you, right after this conversation, ma-coconvince kita na kumuha nang credit card sa amin.

Ako: Ok.

PJ: Marami po kaming special privileges para sa mga [Company Name here] employees gaya ninyo and for one year wala po kayong babayarang fee (yes, pareho lang sila nang offer, pero MAGKAIBANG bangko).

Ako: …

PJ: Kukuha na po ba kayo?

Ako: Sorry po talaga, hindi po ako interested.

PJ: Ah ganun po ba, sige po, ok lang yan. Malamang ngayon hindi pa kayo interested, pero next time gusto na kumuha. Marami na rin po akong na-encounter na ganyang customers. Sure po ako na next time e mapapapayag ko na kayo. Hehe..

[After an hour]

Pacundo Jose: Hello po Sir, tanong ko lang kung mayroon na kayong credit card?

Ako: Ah, wait, ikaw si Pacundo Jose right? Tumawag ka na rito kanina lang.

PJ: Aaah! Kayo po pala yun. So, ano po, nagbago na isip ninyo at gusto na ninyong kumuha nang credit card?

HELLO??! YOU JUST CALLED AN HOUR AGO! TINGIN MO BA MAGBABAGO NA AGAD ANG ISIP KO NANG GANOON KABILIS?!?! BLEEP BLEEP NAMAN!!!

Ako: I am sorry, hindi pa rin po ako interested.

PJ: Ah sige po… ok lang yan… Malamang ngayon hindi pa kayo interested, pero next time gusto na kumuha. Marami na rin po akong na-encounter na ganyang customers. Sure po ako na next time e mapapapayag ko na kayo. Hehe..

Hindi ko rin masisi itong mga tumatawag sa akin. Siyempre trabaho nila iyon at kailangan nilang makahikayat nang applicant para naman me kita sila. Kaso malas-malas lang, ako yung tinatawagan nila. Hindi ako nagsasalita nang tapos, but for now, I don’t think I would need a credit card. Bawi na lang kayo sa susunod, Delya at Pacundo Jose. Maybe next year?

Yan ang ginawa ko kaya ako tuwang-tuwa nung Linggo. Matagal ko na kasing hindi nabubuksan yung PC ko sa bahay dahil na rin sa walang habas na pagwowork at opisina-bahay routes. Tuwing weekends naman e hindi ko nagagamit yung PC ko nang madalas kasi nga naman, yun na lang yung mga araw na mapapahinga ako, so sa halip na mag-computer ako e naglalaro na lang nang PSP (parang ganun din e no?) o nanonood nang TV. Hindi ko man sadyain, talagang hindi na ako nakakagalaw sa PC ko kasi nga naman, talagang wala na rin akong panahon, at kung magkaroon man ako ng panahon, hindi ko na rin aaksayahin pa sa pag-upo lang sa harap nang isang PC na lagi ko nang kaharap during my work days. Kaya naman natuwa ako nung muli kong nabuksan itong computer ko noon ngang Linggo. So anu-ano yung mga nakita ko sa PC ko? Eto sila:

1. Yahoo! Messenger Conversations - Ito yung mga pinakatagu-tago kong kayamanan. Tuwing nagrereformat ako dati, ito yung una akong bina-backup. Andito kasi yung mga conversations ko with other people, and kapag nababasa ko ang mga ito (through YM or through a decoder) natatawa ako sa sarili ko at sa mga smooth moves ko dati.
2. Pictures - Hindi ako madalas makasama sa mga picture-picturan dati. Siguro dahil sa hindi ako masyado lapitin nang camera. Pero may mga ilan ding pictures dito na wala man ako sa nakunang eksena, ay nakapagpapaalala naman sa akin nang mga naging karanasan ko nung kinunan ang litratong iyon. Andoon din yung picture na ginawa nang kaibigan ko ‘as a gift’ daw para sa akin. Yun yung pinagtagping avatar ko at avatar ni April. (hindi ata alam ni April to. Nyahehe..)
3. Mga installers at installed programs - gaya nang mga pictures, nagpaalala rin ito sa akin nang mga spots ko from the past, like yung mga applications na ginamit namin from thesis, yung mga ginamit ko sa pagcreate nang blog ko, yung mga ka-geek-an na stuffs like MS SQL Server, MySQL at PHP. Mayroon ding Java pero nung time na iyon, hindi ko talaga nakita ang sarili ko as programmer, kaya hindi ko masyado kinareer.
4. Thesis/OJT Documents - Andoon pa rin yung mga documentation namin sa Thesis at OJT. Noong nabasa ko e hindi ko alam kung matatawa ako sa sarili ko o ano. Pati yung mga guidelines at mga forms para lang makapaghanda sa panel namin dati. Nakow, grabe, sa tuwing maaalala ko ito, napipicture ko yung sarili ko dati na sobrang confused na tipong ‘paano ako nakasurvive sa prof namin dati sa Thesis at OJT?’
5. Resume - Ito yung resume na ginamit ko dati sa paghahanap nang OJT, and eventually sa paghahanap nang trabaho. Kung titignan mo yung resume ko, makikita ko talagang implicitly ayoko sa programming. Sa areas of interest ko, wala ang programming. Sa seminars and training attended, huling huli yung Java Programming Language na inattend-an ko. At sa Skills, nasa huling section yung ‘Knowledgable in Java’.

Nakakatuwa. Preserved pa rin ang mga lokong files. Too bad irereformat ko na yung hard disk ko.

Marami na raw ang nagresign na siya ang itinuturing na salarin. Totoo, dahil ilan sa mga nagreresign e kakilala nang kakilala ko. So dahil hindi first hand experience (and I hope wag naman sana) hindi ko rin masasabi kung yung mga ugali ba niya talaga e itutulak ka sa bangin nang resignation.

Ang nakakapagtaka lang is that, kung sadyang marami ang nagreresign dahil sa ugali niyang mala-Marcos, bakit parang walang nangyayari para mawala yung pagiging dictator niya? I mean, crap, marami na ang empleyadong umaalis. Wala pa rin bang someone na could speak up para kausapin ang damuhong iyon at nang sa gayon e magbago? Gaano kadami ang panahon at tao ang dapat mawala para lang may isang ulupong na magsalita at kausapin siya? Well I don’t know.

Simula sa araw na ito, pipilitin kong i-delete lahat nang impression ko sa kanya at tignan kung magagawa kong matagalan siya. Challenging, pero wala rin naman kasi akong magagawa. Though meron rin pala akong magagawa bukod sa pagsusulat nang resignation letter. Pero naisip ko rin kasi, hangga’t empleyado kaming dalawa dito at wala ni isa sa amin ang magreresign, for sure magiging magkatrabaho rin kami. So no choice kung hindi makisama. Pwede sigurong magpalipat kung talagang sagad na. Pero para kasi sa akin na wala pang first hand experience from that person, wala pa talaga akong karapatan na sabihin na ayaw ko sa kanya. Kasi invalid reason nga naman yung sabihing ‘kasi sabi ng iba ganito ganyan yang damuhong yan’.

The best way para malaman kung totoo ang sinasabi nang iba e ang masubukan ito na ako yung nasa front line. Hindi ako makakagawa nang tamang excuse unless hindi ko makikita o maririnig.

Abangan ang susunod na kabanata sa Slave Driver series na ito.

Kapag gigising na ako nang 4:00 nang umaga para makapag-ayos upang pumasok sa work, lagi kong ipinipihit yung radyo sa istasyon na talagang for General Audience, like yung 90.7 Love Radio. Kailangan ko kasi makarinig nang mga kantang magpapainit nang dugo ko para mawala ang antok ko at magising nang tuluyan. Doon, maririnig mo lahat nang usong kanta, kahit yung mga kanta na tinatawag kong bakya songs. Yun yung mga songs na ‘pang-masa’ talaga, at hindi maaappreciate nang iba, unless masa ka. Kaya hindi ninyo ako masisisi kung kapag may tinugtog na bakya song e mapapakanta rin ako, kasi tuwing umaga ba naman e yan ang naririnig ko?

hindi ka na mababasa nang ulan… hindi ka na mababasa nang ulan…

Sa tagal kong nakikinig sa mga istasyon nang radyo na gaya nang 90.7, narinig ko na lahat nang para sa akin e mga weird na kanta - mga masyadong mature songs, mga songs na talaga namang pang juke box, at mga songs na nakatranslate sa ibang wika. Medyo mapapatawad ko pa yung unang dalawa na sinabi ko, pero translated songs? Minsan habang nagsisipilyo ako, akala ko yung english song na alam ko yung pinapatugtog, pero dumating yung time na nabitawan ko yung sipilyo habang nakasaksak pa sa bibig ko, at mula sa lababo, nagmadali akong lumapit sa radyo upang mas mapakinggan pang mabuti yung kanta. At yun nga, kung akala mo English, nagkakamali ka. Wikang Pinoy dude. Yung alam ko lang na mga translated songs e nung sa MTV (Music Tagalog Version) segment sa Bubble Gang, kung saan tina-translate ni Michael V. yung mga kanta. Pero ngayon ibang level na. Sa radyo na mismo. Minsan nga ibang dialect pa.

lahat ay aking kakayanin… wag ka lang mawawalay sa akin…

Marami-rami na ring kanta ang naitranslate sa mga lengguwahe na por da Pinoy ears onli. Isa na dito yung ‘Sometimes when we touch’ na ginawang ‘Ojo kaluguran Daka’, yung hiphop song na ‘Low’ e naitanslate rin sa kantang syet-hindi-ko-maintindihan, saka yung isang kanta na hindi ko na matandaan, pero isang beses lang pinatugtog yung translation noon (at luckily napakinggan ko pa… luckily nga ba or unfortunately?). Siguro na-vad trif yung original composer at pinaban yung translated song. Pero ngayon, ibang level na. Ito na yung song na kinababaliwan ngayon. The translated version of Umbrella by Rihanna — oh come on, give away na e — Payong by Demet-Sino-Ba-Kumanta-Noon.

hindi ka na mababasa nang ulan… hindi ka na mababasa nang ulan…

Gaya nung mga nakaraang translated songs, aakalain mo ring it was the real thing, kasi iniimitate nung vocalist yung way nang pagkanta nung original singer, which in this case is Rihanna. Tapos konting segundo pa, malalaman mong si Demet-Sino-Ba-Kumanta-Noon na nga ang kumakanta ngayon. Medyo naaliw lang ako, kasi hindi pilit yung translation, gaya nung sa ibang translated songs were literally translated yung mga songs (like yung ‘baka ikaw rin at ako’ e translated to ‘cow it is you and me’). Kumbaga sa song na ito, so far, ang isinalin sa wikang tagalog e yung kahulugan nung kanta as a whole, not per line, not per stanza. Kaya kahit papaano napagtatiyagaan ko na rin. At ayan nga, kabisado ko na yung chorus.

hindi na… hindi na… hindi… hindi… hindi… mababasa nang ulan…
hindi na… hindi na… hindi… hindi… hindi…

Funny it seems. Maaaring kahit ikaw, parang nadidiri na ewan, kasi parang it’s like ‘Syet naman… bakit naman nila nitranslate yan…’ o kaya ’someone should assasinate the guy/girl who translated this’. Pero yun na kasi yung nagiging trend ngayon e. Kumbaga kung sa TV ang trend ngayon e i-serialize yung mga old movies and mexican/korean soap operas, dito sa radyo e itranslate yung mga hit songs from Uncle Sam’s tongue to that of Juan dela Cruz’ (crap, tongue to tongue? tongue-na naman…) Lalo pa ngayon, lahat na halos nang radio station e nareformat (like yung 97.1 which was a Pop Music Station dati) na para maging for General Audiences na, kaya saan mo man ipihit yung talapihitan nang radyo mo, majority puro ganyan na yung theme nang radio station.

mababasa nang ulan… hindi na… hindi na… hindi… hindi… hindi…
mababasa nang ulan… hindi na… hindi na… hindi… hindi… hindi…
hinde-eh-eh…

So what should we do now? Three ways. Either you rant about this sa blog mo, learn to co-exist, or try to find another radio station. Oops, four ways na pala. The fourth is patayin mo radyo mo at makinig ka na lang nang MP3s mo. Iniisip mo siguro na we shouldn’t be proud of this kinds of Pinoy works… pero who cares? The translators/singers are making money out of this, and they’re doing it in good, moral way. Wala naman sigurong morality issue sa pagtranslate nang kanta di ba?

Honestly, masaya naman ako pag napapakinggan ko yung kanta na ‘Payong’. Pero kapag yung translation na nang ‘Low’ saka yung song na ‘Ojo kaluguran Daka’, pinapatay ko na yung radyo.

O, malamang ikaw na nagbabasa nito e maaaring napuntahan lang ang site na ito dahil sa kakasearch sa Google nang ‘payong umbrella tagalog version translation lyrics’. Sorry to disappoint you, pero wala ka mahihitang lyrics dito o sa akin. Yung chorus lang. Kaya wag ka magrarant sa comment box ko na ilagay ko yung buong lyrics, dahil buburahin ko lang comment mo!

Marami pa rin ang nasa barko, ayaw pa ring umalis. Like yung kapitan, kasi hindi pa rin siya naniniwala na lumulubog na ang barko niya. Iniisip pa rin niyang makakaligtas ang barko niya at madadala niya ang mga tauhan at pasahero niya sa kanilang paroroonan. Pero marami sa mga tauhan ang hindi na naniniwala sa kakayahan niyang dalhin sila sa paroroonan nila. Kaya yung mga matatagal na niyang crew, nagsisitalunan na sa tubig.

Kumukuha ang kapitan nang mga bagong tauhan para maisalba ang barko niya. Kaya lang, iba pa rin talaga yung kakayahan nung mga umalis niyang tao. Alam nang mga bago kung paano magpatakbo nang barko, pero di nila kabisado ang mga pasikot-sikot. Malamang na kakailanganin pa nang maraming pagsasanay bago sila matuto.

May mga bulung-bulungan na itatapon din daw ang barko na iyon after quite some time. Hindi na rin daw kasi yun kakailanganin nang may-ari dahil darating ang panahon na mawawalan na ito nang silbi sa kanya. At pag nangyari yun, kahit ang Kapitan ay mapipilitang mag-isip. At malamang, tatalon na rin sa dagat pati yung mga bagong tao na tumutulong ngayon sa Kapitan.

Nilibot ko ang barko. Halos wala nang laman ang mga silid, kahit ang kusina at kainan. May ibang patuloy na hindi pinapansin ang kaguluhang nangyayari, gaya na lang ng mga musikerong patuloy pa rin sa pagbibigay aliw sa mga binabagabag.

Parang may nagtutulak sa akin na kunin na ang life jacket at tumalon na. Ayoko mang magpa-impluwensiya sa kanila, naiisip ko kung hinog na ba ang pagkakataon? O naghihintay pa rin ako? Pero ano nga ba ang hinihintay ko? Ano ba ang dapat mangyari para sabihin ko na sa sarili kong dapat na akong tumalon?

Nakikiramay ako sa mga biktima nang MV Princess of the Stars. Alam ko kung ano ang pinagdaanan nila.

Nagsurf muna ako sa internet habang naghihintay sa mga kasama ko at sa oras. Masyado pang maaga para maging abala, so nagvisit visit muna ako sa mga sites. Doon ko nga nalaman na mayroon na palang lalabas na James Bond movie this year (more on that later). At sa paglipas nga nang oras dumami nang dumami ang pumapasok na mga kasama namin.

Nagkaroon na kami nang vehicle allocations, para alam nang bawat isa kung saan sila sasakay. Mahirap nga naman kung magkakalabu-labo pa, and since mahaba-haba ang magiging biyahe namin, mas maganda kung yung mga magkakasama e makakapagkwentuhan nang maigi. Yung driver nung kotse na sasakyan ko e kaibigan ko rin. Kaso kinutuban na akong baka malate siya kasi maghahatid siya nang parents niya sa airport. At ayun nga, tumawag siya. Nagpapabili nang Tropicana saka Strepsils. Medyo maysakit din kasi siya noon kaya kinailangan niyang maghalf-day nung Biyernes. Noong nakabili na ako, tumawag uli siya. Pinapakuha yung dalawang gallon nang tubig dun sa place nang isang kasama namin. Tapos tumawag uli. Mahuhuli daw siya nang kaunti. Nahuli nga siya, pero hindi naman ganoon kahuli. Siguro mga 15 minutes lang yung ikinahuli niya. Nakasakay na kami sa mga sasakyan namin, at nagsimula na ang mahaba-habang biyahe. Marami kaming napag-usapan habang nasa biyahe, at marami sa mga iyon ay mga Classified information kaya hindi maaaring ilahad dito.

Nakarating na kami sa Laguna. Lumagpas pa kami kasi yung mga landmarks na ibinigay e sobrang liit at hindi madaling makita, kahit na umaandar lang kami nang 60 kph. Buti na lang at naisipan na nang isang kasama ko sa kotse na tumawag dun sa mga nauna sa amin. Yup. Nalagpasan na nga namin. Kaya balik kami sa route na dinaanan namin, at ayun, matapos ang ilang kanan at kaliwa, nakarating na rin kami sa resort.

Pagpasok ko sa private resort, nakita ko na agad yung videoke. Alam nang lahat sa amin na atat talaga akong bumirit, kaya marami sa kanila ang nagsabi sa akin na “o, P4, ayan na ang Videoke. Kunin mo na ang songbook at simulan mo na!” Pero hindi muna ako nagstart. Ayoko yung feeling na ako e kanta na nang kanta at nagrerelax, habang yung iba e nagbababa pa nang gamit o kaya e nag-aayos ng mga pagkain. Kaya ang una kong ginawa pagkababa nang sasakyan e inakyat na yung mga gamit ko sa magiging kwarto namin. Malas kami kasi kami yung isa sa mga last na nakarating, kaya wala na kaming pagkakataong makapamili nang kwarto. Doon kami sa kwarto na pink ang kulay nang kurtina at dingding. Pareho pa kaming lalaki noon.

Medyo nangailangan nang maraming tubig, yelo at kaldero na pang-saing, kaya naisipan naming bumili muna sa labas. Kinailangan ko ring bumili nang tsinelas, kasi hindi ako pwedeng magroam sa gilid nang pool na ang suot kong sapatos e leather. Ewan ko ba kung bakit ko naisip magsuot nang leather. Ayoko kasi nang sapatos na kailangan pang isintas, kaya hindi ako nagrubber shoes. Wala naman akong sneakers, kaya yung leather shoes na walang sintas ang sinuot ko. Nakakita kami nang tsinelas, and I must admit, na-highway robbery kami. Singkwenta pesos para sa isang pares nang tsinelas?? Come on. Pero since impulsive buyer kami, ayun, binili na rin namin, na kinalaunan ay pinagsisihan namin, dahil may nakita kaming mas murang tsinelas na ibinebenta sa may di-kalayuan. Hindi na rin kami bumili nang kaldero, kasi 480 ang benta sa amin. Mahirap nang mapangalawahan kami mula sa tsinelas incident, kaya nagpasya kaming manghiram na lang sa may-ari nang resort.

Pagkabalik namin, nakahanda na ang lahat. Yung iba naglalaro na nang bilyar, pero wala pa ring gumagalaw para kumanta. Ang alam ko me listahan na ako nang kakantahin para sa event na iyon, kaso nawala. Hindi ko alam kung saan ko nailapag, o baka naman nahulog sa daan habang naghahanap kami nang yelo, tubig at kaldero. Nakakapanghinayang, pero naisip kong meron namang songbook, so ok lang. Kung ano na lang ang una kong mahanap e yun na ang kakantahin ko agad. Pero hindi muna ako nagsimulang bumirit, kasi magsisimula na yung mga activities namin.

Mga simpleng palaro lang naman yung ginawa namin nung araw na yun. Ascending-Descending (ako lang ang nagpangalan niyan) kung saan iaarrange ninyo ang mga sarili ninyo nang group mo according to a certain category, tapos yung may paunahang makagawa nang mga iuutos sa amin bago kami makasagot nang tanong. Napakain ako nang TimTams nang pabilisan. Karaniwang nagagawa ko iyon nang wala pang isang minuto, pero medyo tuyo kasi ang lalamunan ko noon kaya hindi ko rin nagawang maubos agad. Hindi kami yung pinalad na manalo, pero who cares, ang mahalaga e nag-enjoy ang lahat.

After nang mga activities, kanya-kanya na kami nang mga plano naming gawin. Yung iba nagrecollection (ewan, may nakita kasi akong kumpulan nang tao sa isang tabi, tapos yung isa e nakayuko. Umiiyak ata), yung iba nagbilyar, pero walang gumagalaw nang videoke. Kaya sinimulan ko na!

Marami akong kinantang awitin nung Sabado nang gabi at Linggo nang umaga. Yung iba nga hindi ko na matandaan. Ilan lang sa mga natandaan ko e yung Father & Son, kung saan inialay ko iyon sa boss ko. Nagduet pa nga kami. Kinanta ko rin yung Leader of the Band, Danny’s Song, ang walang kamatayang Total Eclipse of the Heart kung saan ako unang nadiscover as the Videoke King, Ipagpatawad mo, Obladi Oblada, True, at marami pang iba. Yung iba kaduet ko pa yung mga kasama ko, like yung Bikining Itim, yung Under the Sea (na inialay namin sa isang penguin na nasa pool nung mga oras na yon), at yung Banyo Queen. Niloloko ako nang mga kasama ko, kasi hindi pa ako nakakakuha nang 100 na mark sa mga kinanta ko. Kung hindi 99, e 98. Nabad trip pa lalo ako nung yung penguin na yung kumanta. Naka-100 ang loka. Doon na nagsimula yung ‘mini-feud’ sa amin. Ang dami nang nakakakuha nang 100 na mark, pero ako wala pa rin. Hanggang sa nagrequest yung isang kasama namin na kantahin ko raw yung ‘Di na Ako Aasa Pa’ by Introvoys. Siguradong 100 na raw ang mark ko diyan. Feel na feel ko yung kanta, hanggang sa matapos. At yun nga! Naka-100 ako! Tawa kami nang tawa dahil para akong nanalo sa lotto nung makuha ko yung markang iyon. Later nakailang kanta pa ako na 100 uli ang mark. Yung iba nga e may kasama pa ako.

Nagpahinga na muna ako sa pagkanta dahil kailangan nang subukan ang pool. Hindi ako marunong lumangoy, kaya natuwa ako nung nalaman kong 5 feet lang ang pinakamalalim. Mainit pa yung tubig kaya enjoy kaming sumawsaw sa tubig. Sigaw na ako nang sigaw nun sa lahat nang kumakanta. Sumigaw ako nang ‘I love you [name here]‘ at ‘Ang gwapo mo [name here]‘ sa lalaki, kaya tawa kami nang tawa. Tapos nagkaroon pa nang feud sa pool sa pagitan nang mga girls at boys. Siguro mga isang oras din akong nakababad sa pool. Umahon lang ako nung makita kong yung mga kasama ko sa pool e yung mga lovers na. Out of place na ako. Hehe..

Masarap ang pagkain na nakahain sa amin, lalo na yung almusal namin, kasi kami na rin mismo ang nagluto noon. Masarap din yung lechon, pero pinigilan ko ang sarili ko kasi marami-rami na rin akong nakain. Ayokong sumakit ang batok ko habang kumakanta. The best din yung lumpia saka yung manok, gaganahan ka talagang kumain.

Overall, enjoy ang outing namin. Oo umulan nga, pero hindi naman namin yun hinayaan na makapigil sa kasiyahan nang weekend. Iniwan muna namin sa opisina yung stress, at wala kaming ginawa kung hindi ipakita yung ibang side namin. Kung maniniwala ka, sumayaw pa ako habang kumakanta at nakayapak (madulas kasi yung sahig, e wala akong tiwala doon sa singkwenta pesos kong tsinelas). Pero ok lang. Masaya pa rin. After 20 days, me outing uli at kasama ako. I’ll be looking forward to that.

—- Original Message —-

From: Bill Gates
Sent: Wednesday, January 15, 2003 10:05 AM
To: Jim Allchin
Cc: Chris Jones (WINDOWS); Bharat Shah (NT); Joe Peterson; Will Poole; Brian Valentine; Anoop Gupta (RESEARCH)
Subject: Windows Usability Systematic degradation flame

I am quite disappointed at how Windows Usability has been going backwards and the program management groups don’t drive usability issues.

Let me give you my experience from yesterday.

I decided to download (Moviemaker) and buy the Digital Plus pack … so I went to Microsoft.com. They have a download place so I went there.

The first 5 times I used the site it timed out while trying to bring up the download page. Then after an 8 second delay I got it to come up.

This site is so slow it is unusable.

It wasn’t in the top 5 so I expanded the other 45.

These 45 names are totally confusing. These names make stuff like: C:\Documents and Settings\billg\My Documents\My Pictures seem clear.

They are not filtered by the system … and so many of the things are strange.

I tried scoping to Media stuff. Still no moviemaker. I typed in movie. Nothing. I typed in movie maker. Nothing.

So I gave up and sent mail to Amir saying - where is this Moviemaker download? Does it exist?

So they told me that using the download page to download something was not something they anticipated.

They told me to go to the main page search button and type movie maker (not moviemaker!).

I tried that. The site was pathetically slow but after 6 seconds of waiting up it came.

I thought for sure now I would see a button to just go do the download.

In fact it is more like a puzzle that you get to solve. It told me to go to Windows Update and do a bunch of incantations.

This struck me as completely odd. Why should I have to go somewhere else and do a scan to download moviemaker?

So I went to Windows update. Windows Update decides I need to download a bunch of controls. (Not) just once but multiple times where I get to see weird dialog boxes.

Doesn’t Windows update know some key to talk to Windows?

Then I did the scan. This took quite some time and I was told it was critical for me to download 17megs of stuff.

This is after I was told we were doing delta patches to things but instead just to get 6 things that are labeled in the SCARIEST possible way I had to download 17meg.

So I did the download. That part was fast. Then it wanted to do an install. This took 6 minutes and the machine was so slow I couldn’t use it for anything else during this time.

What the heck is going on during those 6 minutes? That is crazy. This is after the download was finished.

Then it told me to reboot my machine. Why should I do that? I reboot every night — why should I reboot at that time?

So I did the reboot because it INSISTED on it. Of course that meant completely getting rid of all my Outlook state.

So I got back up and running and went to Windows Update again. I forgot why I was in Windows Update at all since all I wanted was to get Moviemaker.

So I went back to Microsoft.com and looked at the instructions. I have to click on a folder called WindowsXP. Why should I do that? Windows Update knows I am on Windows XP.

What does it mean to have to click on that folder? So I get a bunch of confusing stuff but sure enough one of them is Moviemaker.

So I do the download. The download is fast but the Install takes many minutes. Amazing how slow this thing is.

At some point I get told I need to go get Windows Media Series 9 to download.

So I decide I will go do that. This time I get dialogs saying things like “Open” or “Save”. No guidance in the instructions which to do. I have no clue which to do.

The download is fast and the install takes 7 minutes for this thing.

So now I think I am going to have Moviemaker. I go to my add/remove programs place to make sure it is there.

It is not there.

What is there? The following garbage is there. Microsoft Autoupdate Exclusive test package, Microsoft Autoupdate Reboot test package, Microsoft Autoupdate testpackage1. Microsoft AUtoupdate testpackage2, Microsoft Autoupdate Test package3.

Someone decided to trash the one part of Windows that was usable? The file system is no longer usable. The registry is not usable. This program listing was one sane place but now it is all crapped up.

But that is just the start of the crap. Later I have listed things like Windows XP Hotfix see Q329048 for more information. What is Q329048? Why are these series of patches listed here? Some of the patches just things like Q810655 instead of saying see Q329048 for more information.

What an absolute mess.

Moviemaker is just not there at all.

So I give up on Moviemaker and decide to download the Digital Plus Package.

I get told I need to go enter a bunch of information about myself.

I enter it all in and because it decides I have mistyped something I have to try again. Of course it has cleared out most of what I typed.

I try (typing) the right stuff in 5 times and it just keeps clearing things out for me to type them in again.

So after more than an hour of craziness and making my programs list garbage and being scared and seeing that Microsoft.com is a terrible website I haven’t run Moviemaker and I haven’t got the plus package.

The lack of attention to usability represented by these experiences blows my mind. I thought we had reached a low with Windows Network places or the messages I get when I try to use 802.11. (don’t you just love that root certificate message?)

When I really get to use the stuff I am sure I will have more feedback.

Source: Full text: An epic Bill Gates e-mail rant

Malakas ang ulan nung Linggo. Even though it is unbelievable for you to hear this from a 22-year old Homo Sapien, naligo ako sa  ulan. At nag-enjoy ako ha! No kidding! Naligo ako sa ulan while riding a bicycle! Noon ko lang uli naexperience ang ganoong joyous moment! Kaso sinipon ako kinabukasan.

Naisip kong magparegister nang domain, kaso mahal yung ‘.ph’, at hindi ko pa alam kung paano makakapagbayad. Naisip ko lang magkaroon na nang domain dahil una, kaartehan, at pangalawa, para madaling tandaan yung site ko! Nyahahehe…

I am quite disappointed sa naging turnout nang pagtuturo ko. I really don’t know kung may nakaligtaan ba akong ituro, or masyado ba akong mabilis. Ine-encourage ko naman silang magtanong kapag may hindi maintindihan. Nung nakita ko yung work nung isa na irereview ko, hindi ko alam kung panghihinaan ba ako o ano. Sana naman wag lahat nang work nila ganito. Siguro wala lang talaga akong calling sa pagtuturo. Hehe..

Walang signal ang telepono ko mula pa kagabi. Hindi ko alam kung bakit, pero hindi pala nasend yung huling text na sinend ko last night. Nadeduce ko na baka dahil lowbatt na yung kaya hindi makalamon nang sapat na signal, kaya eto ang china-charge ko na. I just hope na yun nga ang dahilan.

Mayroon daw billboard si Angel Locsin na topless! Well hindi naman topless as in frontal nudity. Art pa rin naman siya kung titignan. Nabasa ko lang kanina sa Libre pero hindi ko pa alam kung saang exactly nakapost yung billboard. Ni hindi ko alam kung sa EDSA ba talaga nakalagay. Paikot-ikot mata ko habang nakasakay sa MRT. Baka sakaling makita ko along EDSA.

Ilang araw na lang at concert ko na. Alam kong excited na yung mga fans ko. Nyahahha! Hi Fans!

Iyon lang muna for now. Pag-iisipan ko pa kung bibili nga ba talaga ako nang domain.